Kaplica (łac. cappa) – niewielka chrześcijańska budowla sakralna, wolno stojąca lub połączona z większym obiektem architektonicznym, zwykle kościołem lub klasztorem; tworząca odrębną całość, w której znajduje się ołtarz. W czasach wczesnego chrześcijaństwa kaplice miały dwa poziomy: dolny, w którym przechowywano relikwie, oraz górny, przeznaczony na modlitwę.
W kościołach protestanckich, szczególnie we wspólnotach ewangelicznych, mianem kaplicy określa się większość budynków sakralnych. Ma to związek z powszechną (w łonie protestantyzmu) niechęcią wobec nazywania budynków kościołami. Użycie określenia „kaplica" – w protestanckiej terminologii – uwypukla fakt, że zborowy budynek nie jest kościołem, ale miejscem spotkania Kościoła (jako wspólnoty wierzących). Kaplice są zresztą związane są z budownictwem sakralnym każdej cywilizacji. Wznoszono je jeszcze w czasach pogańskich, w starożytnej Grecji i  w Rzymie (np. aedicula) i  w różnych wyznaniach.

Ze względu na przeznaczenie i pełnione funkcje, w obrządku rzymskokatolickim rozróżnia się kaplice: kościelne, klasztorne, prywatne (np. pałacowe), szpitalne, szkolne, cmentarne, grobowe (mauzolea) oraz kalwaryjne. Do najbardziej znanych polskich kaplic należą: Kaplica Zygmuntowska na Wawelu, kaplica Najświętszej Marii Panny na Jasnej Górze, Ostra Brama w Wilnie (w latach 1922-1939 w granicach Polski), Kaplica Królewska w Gdańsku, Kaplica Boimów we Lwowie.

Strona dopiero jest opracowywana i na razie opracowane są następujące kaplice: KRASICZYN, NOWY WIŚNICZ, SZCZYTNIK, WOLANY, WIELICZKA, ZIELONA DOLINA

Kapliczką nazywa się też przydrożne budowle związane najczęściej z twórczością ludową.