Patrząc na Europę wieków średnich, można zauważyć, że dzisiejsza idea zjednoczonej Europy nie jest niczym nowym. Europa już była zjednoczona przez jednolitą kulturę i język łaciński, ustrój feudalny, religię i dominującą nad państwową władzę kościelną. Nauka w okresie średniowiecza pozostawała pod pełną kontrolą Kościoła i dostosowana była do potrzeb religii. W 1070 roku Turcy zajęli Jerozolimę. W 1095 roku Urban II zwrócił się z apelem, by wyzwolić Jerozolimę z rąk niewiernych. Po zdobyciu Jerozolimy odrodził się ruch pielgrzymkowy, ale niebezpieczeństwo ze strony muzułmanów istniało. W celu obrony interesów pielgrzymów, a także zdobyczy na terenie Królestwa Jerozolimy, powołane zostały zakony rycerskie. Jako pierwszy utworzony został zakon templariuszy. Z bractwa św. Jana, które zajmowało się opieką nad pielgrzymami, powstał zakon joannitów. Ostatni utworzył się zakon krzyżacki, z którym Rzeczpospolita miała duże kłopoty. Począwszy od wieku XI formują się zgromadzenia zakonne: benedyktyni, augustianie, cystersi, dominikanie, franciszkanie, norbertanie. Podstawową powinnością klasztorów było niesienie posług liturgicznych. Niemniej pierwsze wieki działalności zakonów w Polsce były bardzo pożyteczne dla rozwoju gospodarczego. To klasztory wprowadziły trójpolową uprawę gleby, hodowały zwierzęta, zakładały stawy rybne, sady, winnice, pasieki, stawiały młyny, kuźnie, cegielnie, rozwijały rzemiosło. Zakonnicy zakładali przytułki, szpitale, szkoły przyklasztorne. Klasztory od początku działalności były mecenasami sztuki (szkoda, że nie dotrwało to do czasów współczesnych). Okazale prezentowały się wspaniałe kościoły i klasztory górujące bryłą i bogatym wystrojem nad budownictwem świeckim. Na wiernych oddziaływano nie tylko słowem z ambony, ale przede wszystkim malarstwem, rzeźbą, muzyką – tymi atrybutami wypełnione były świątynie i ich otoczenie. Odrodzenie nie okazało się zbyt szczęśliwe dla zgromadzeń zakonnych, reformacja oderwała bowiem od Kościoła katolickiego około 1/3 Europy. W okresie oświecenia przystąpiono w Europie do ataków na zakony. Przybrały one na sile po kasacie jezuitów w 1773 roku, stanowiącej potężny cios i ostrzeżenie dla innych. Stało się to za sprawą od pokoleń nabrzmiałych antagonizmów między biskupami i klerem diecezjalnym a zakonami. Jednak pozycja klasztorów w społeczeństwie polskim, zwłaszcza wśród szlachty, była tak silna, że nie doszło do poważniejszych ograniczeń i likwidacji klasztorów, poza jezuickimi. Największe straty zakony poniosły pod zaborami, szczególnie pruskim i rosyjskim, kiedy to w roku 1864 nastąpiła zupełna kasacja ich życia. Kolejne zniszczenia przyniosły wojny.

Obecnie opracowane są następujące klasztory:  BARDO, BIECHOWO, BOREK STARY, BRDÓW, BYDGOSZCZ, CZERWIŃSK, CZĘSTOCHOWA, DĘBOWIEC, GDAŃSK, GIETRZWAŁD, GOŚCIKOWO, GÓRA ŚWIĘTEJ ANNY, GÓRKA KLASZTORNA, HEBDÓW, HENRYKÓW, JAROSŁAW, KALISZ, KALWARIA ZEBRZYDOWSKA, KATOWICE , KŁODZKO, KOPRZYWNICA, KRAKÓW, KRZESZÓW, LĄD, LEGNICA, LEGNICKIE POLE, LEŚNA PODLASKA, LEŻAJSK, LICHEŃ, ŁĘCZYCA, MARKOWICE, MSTÓW, OBORY, OBRA, OSIECZNA, PELPLIN, PIOTRKÓW TRYBUNALSKI, POZNAŃ, RÓŻANYSTOK, RUDY, RZESZÓW, SEJNY, SIERPC, STARA BŁOTNICA, STARA WIEŚ, STOCZEK KLASZTORNY, STRZEGOM, STRZELNO, STUDZIANNA, SULEJÓW, SZCZYRZYC, SZYMANÓW, ŚWIĘTA LIPKA, ŚWIĘTY KRZYŻ, TORUŃ, TRZEBNICA, TUCHÓW, TWARDOGÓRA, WAMBIERZYCE, WARSZAWA, WĄCHOCK, WIELICZKA, WIELUŃ, WOŹNIKI, WSCHOWA, WOŹNIKI, WROCŁAW, ZAMARTE, ZIELONA GÓRA, ŻAGAŃ.
Następne będą sukcesywnie uzupełniane.